Wizja Todda Boehly’ego i Clearlake Capital
Przejęcie Chelsea w maju 2022 roku przez grupę inwestorów z BlueCo pod wodzą Todda Boehly’ego oraz funduszu private equity Clearlake Capital (reprezentowanego przez Behdada Eghbaliego) zapoczątkowało nową erę na Stamford Bridge. Boehly wyznaje w biznesie zasadę fascynacji modelem franczyzowym. Przykłady? Los Angeles Dodgers, City Football Group (właściciele Manchesteru City) czy imperium Red Bulla.
Koncepcja ta opiera się na prostej i efektywnej przesłance: kontrola nad ścieżką rozwoju zawodnika od etapu juniora do gwiazdy pierwszego zespołu. Dzięki temu nie zachodzi konieczność płacenia gigantycznych marż pośrednikom i innym klubom.
– Naszym celem jest pokazanie ścieżek rozwoju dla naszych młodych supergwiazd, aby mogły trafić na boisko Chelsea, zdobywając wcześniej niezbędne doświadczenie. A dla mnie sposobem na to jest inny klub w naprawdę konkurencyjnej lidze w Europie – deklarował swego czasu Boehly.
Strategiczny ruch BlueCo i powiązania ekonomiczne
Poszukując odpowiedniego klubu partnerskiego, BlueCo analizowało rynki w Belgii, Portugalii i Ameryce Południowej. Swego czasu władze „The Blues” rozważały wejście w kooperację z Girondins de Bordeaux, ale ostatecznie wybór padł na RC Strasbourg Alsace. Główne powody tej decyzji można zmieścić w trzech punktach.
1. Stabilność i infrastruktura – Strasbourg pod rządami Marca Kellera był klubem zdrowym finansowo, posiadającym solidną bazę kibicowską i stadion, który nie wymagał natychmiastowych, drastycznych nakładów, choć BlueCo zobowiązało się do inwestycji w akademię i infrastrukturę.
2. Brak „sufitu” rozwojowego – Keller sam przyznał, że klub osiągnął „sufit swojego modelu” i potrzebował potężnego partnera, aby wejść w nowy wymiar.
3. Potencjał demograficzny Francji – Francja, a w szczególności region Île-de-France (choć Strasbourg leży w Alzacji, rynek francuski jest naczyniem połączonym), jest największym „eksporterem” talentów piłkarskich w Europie. Posiadanie klubu w Ligue 1 daje uprzywilejowany dostęp do tego ekosystemu.
22 czerwca 2023 roku ogłoszono oficjalnie, że BlueCo nabyło blisko 100% udziałów w klubie za kwotę 75 milionów euro. Głównym elementem umowy było pozostawienie Marca Kellera na stanowisku prezydenta. Sam argumentował, że wejście inwestora było koniecznością w obliczu zmieniającego się krajobrazu Ligue 1 (redukcja ligi do 18 zespołów) i rosnącej konkurencji kapitałowej.
Formalnie, Chelsea i RC Strasbourg są odrębnymi podmiotami prawnymi. Jednakże w rzeczywistości oba kluby są aktywami w portfelu spółki holdingowej BlueCo 22. Za okres od marca 2022 do czerwca 2023 ogłosiła ona stratę w wysokości 653 milionów funtów (obejmuje to wyniki obu klubów, przy czym strata samej Chelsea wyniosła 90,1 miliona funtów).
Konsolidacja wyników finansowych oznacza, że z perspektywy właścicielskiej, zysk wygenerowany w Strasbourgu (np. poprzez sprzedaż zawodnika) jest zyskiem grupy. To tworzy zachętę do manipulowania wartościami transferowymi wewnątrz grupy w celu optymalizacji podatkowej i spełnienia wymogów Profit and Sustainability Rules (PSR) w Premier League.
Zarządzanie ludźmi i procesami
Integracja Chelsea i Strasbourga nie odbywa się jedynie na poziomie przepływów kapitałowych. Chociaż Strasbourg posiada własnego dyrektora sportowego, rzeczywiste centrum decyzyjne znajduje się w Londynie, w gabinetach Paula Winstanleya i Laurence’a Stewarta – współdyrektorów sportowych Chelsea. To oni są architektami długoterminowej strategii kadrowej całej grupy BlueCo.
„The Guardian” zwrócił uwagę na zjawisko, które można określić mianem „Brightonifikacji” struktur BlueCo. Zarówno Winstanley, jak i wielu innych kluczowych pracowników (np. Sam Jewell, dyrektor ds. rekrutacji globalnej), wywodzi się z Brighton & Hove Albion – klubu słynącego z wybitnego skautingu opartego na danych. Do tej grupy dołączył David Weir, były dyrektor techniczny Brighton, który w listopadzie 2025 roku objął stanowisko dyrektora sportowego Strasbourga.
Kolejną kluczową postacią w tej układance jest Joe Shields, współdyrektor ds. rekrutacji i talentów w Chelsea. Wcześniej budował swoją reputację w Manchesterze City i Southampton, a teraz jest odpowiedzialny za identyfikację talentów, które zasilają system BlueCo. Jego rola była nieoceniona w kontekście transferów takich graczy jak Romeo Lavia czy Cole Palmer.
To właśnie dział rekrutacji pod wodzą Shieldsa, Winstanleya i Stewarta identyfikuje talenty „zbyt dobre na akademię, zbyt nieopierzone na pierwszy skład Chelsea”, które następnie są kierowane do Strasbourga. Przykładem może być Ishe Samuels-Smith, który trafił do Strasbourga w ramach skomplikowanej operacji transferowej.
Mechanizmy transferowe na linii Chelsea – Strasbourg
Pod rządami BlueCo, Strasbourg przeszedł metamorfozę demograficzną. Dane CIES Football Observatory wskazują, że klub stał się najmłodszym „rekruterem” w ligach TOP 5 – niemal 80% jego nabytków to zawodnicy poniżej 21. roku życia. Średnia wieku transferów spadła do poziomu niespotykanego wcześniej w Ligue 1.
Dyrektor rekrutacji Strasbourga, Loic Désiré, przyznał, że presja na „odmłodzenie” kadry była ogromna, choć oficjalnie bronił autonomii tych decyzji. Jednak rzeczywistość pokazuje, że Strasbourg rekrutuje profil zawodnika, który w przyszłości może być interesujący dla Premier League.
Najbardziej oczywistą formą współpracy są wypożyczenia. Chelsea wykorzystuje Strasbourg do ogrywania zawodników, którzy potrzebują minut w lidze fizycznej i taktycznej (Ligue 1), a nie są jeszcze gotowi na Premier League. Przykładami byli m.in. Andrey Santos, Kendry Paez czy Mike Penders.
Najbardziej jaskrawym przykładem instrumentalnego traktowania Strasbourga był transfer Bena Chilwella we wrześniu 2025 roku. Anglik został całkowicie skreślony przez Enzo Marescę, a znalezienie kupca na tak drogiego w utrzymaniu gracza (zarabiał 200 tys. funtów tygodniowo) było niemożliwe. Rozwiązaniem okazał się właśnie Strasbourg.
Chilwell został wytransferowany do francuskiego klubu na zasadzie transferu definitywnego, podpisując 2-letni kontrakt. Choć oficjalnie nie ujawniono kwoty, spekuluje się, że była ona symboliczna lub zerowa, a Chelsea mogła pokryć znaczną część jego wynagrodzenia w formie odprawy lub subsydiowania pensji.
PSR, UEFA i ślepe powiernictwo
Model BlueCo funkcjonuje w gąszczu regulacji prawnych, które teoretycznie mają zapobiegać takim praktykom. Regulaminy rozgrywek UEFA zawierają Artykuł 5, który dotyczy „Integralności rozgrywek”. Zabrania on, aby jedna osoba fizyczna lub prawna miała „decydujący wpływ” na więcej niż jeden klub biorący udział w tych samych rozgrywkach europejskich.
W tym sezonie doszło do kolizji. Chelsea zakwalifikowała się do Ligi Mistrzów, a Strasbourg, dzięki świetnej postawie pod wodzą Roseniora (7. miejsce w Ligue 1), zakwalifikował się do Ligi Konferencji. Ponieważ rozgrywki te są ze sobą powiązane (spadkowicze, wspólny ekosystem), istniało ryzyko, że kluby mogą na siebie trafić lub że ich wyniki będą miały wpływ na siebie nawzajem.
Aby uniknąć kary w postaci wykluczenia jednego z klubów (tzn. Strasbourga), BlueCo zastosowało mechanizm przetestowany wcześniej przez Red Bulla oraz w przypadkach AC Milan/Toulouse oraz Manchester City/Girona. Zastosowano strukturę „Blind Trust”. Zakłada ona, że:
– akcje Strasbourga zostały przekazane niezależnemu powiernikowi,
– wprowadzono formalny zakaz komunikacji dot. decyzji sportowych,
– rozdzielono bazy danych, przez co Chelsea nie ma dostępu do danych Strasbourga,
– zarząd Strasbourga musi działać w pełni autonomicznie.
Zastosowanie tego mechanizmu pozwoliło obu klubom na grę w pucharach. Jednak krytycy, w tym Matt Law z The Telegraph, zauważają, że jest to fikcja prawna. Liam Rosenior, będąc trenerem Strasbourga w pierwszej połowie sezonu, miał pełną wiedzę o graczach Chelsea (Sarr, Santos, Penders). Przechodząc do Chelsea w styczniu, zabrał tę wiedzę ze sobą.
Działania BlueCo są również odpowiedzią na rygorystyczne zasady finansowe Premier League. Sprzedaż wychowanków (pure profit) lub graczy zakupionych tanio przez Strasbourg do Chelsea pozwala na generowanie zysków księgowych potrzebnych do zbilansowania gigantycznych wydatków transferowych Chelsea. Z kolei „parkowanie” drogich graczy (Chilwell) w Strasbourgu (nawet jeśli Chelsea dopłaca) zdejmuje ich wynagrodzenie z bezpośredniego raportu płacowego zgłaszanego do Premier League.
![Koncert FC Barcelony w półfinale! Niebywałe, co wyczyniali koledzy Lewandowskiego [WIDEO]](https://daf17zziboaju.cloudfront.net/wp-content/uploads/2026/01/07214655/Nowy-projekt-2-3-390x293.png)
